De visie van Robert-Jan Rietveld achter onze cover shoot!

Lieve lezer van THE TALENTS,

Als je dit leest heb je (of zou je moeten hebben) de tweede editie van 2026 in je handen van het enige kappersblad in Nederland dat er serieus toe doet. En heb je waarschijnlijk de cover gezien waar dit verhaal over gaat.

Mijn naam is Robert en de adembenemende dame die je aanstaart als je het magazine terug op tafel legt, is mijn grote liefde en muze – Roxy Caballero – die heb ik speciaal voor deze uitgave mogen knippen en fotograferen.

Toen Danielle en Dennis mij hiervoor vroegen probeerde ik natuurlijk mijn cool niet te verliezen, maar van binnen begon er per direct een koperen fanfare een grindcore nummer te spelen terwijl ik mijn uiterste best moest doen een spreekwoordelijk barboner onder controle te houden…

Het is niet de eerste keer dat mijn werk een cover haalt, maar het is wél de eerste keer dat ik gevraagd ben om een coverfoto te schieten… Dat klinkt misschien hetzelfde, maar het is verre van dat. De cover is natuurlijk altijd een enorme eer, maar meestal komt een foto er “bij toeval” op terecht.

Ik denk dat alle post-internet kappers die dit lezen zich dit herinneren: je stuurde een collectie naar de bladen, om vervolgens te hopen dat je werk geplaatst zou worden. De tijd dat media nog geprint werd en het sociale aspect ‘het samen lezen, delen’ en natuurlijk diezelfde foto als “voorbeeld” aan je kapper laten zien, wat een mooie tijd was die tijd… (Mooi!! Niet mooier!!) 

Wat maf is, is dat als je wéét dat je coupe op de voorpagina komt, je heel anders gaat nadenken over die foto. Het legt een gewicht op je schouders, wat extra druk op de ketel… Ik doe voor onze barbershop SCHOREM en voor al voor ons haarproductenmerk REUZEL natuurlijk heel veel foto en videoshoots. We hebben de laatste 15 jaar zo’n 5 miljoen volgers verzameld op al onze media platforms en daarmee een hongerig beest gecreëerd dat voortdurend gevoederd wil worden. Dus we zien onze studio als een keuken waarin we naast ons vaste menu, graag nieuwe recepten uit proberen omdat we natuurlijk weten wat het beest lekker vindt, maar ook dat-ie nieuwsgierig is. En verandering van spijs doet eten… 

Als ik modellen van de straat pluk, is dat meestal omdat ik ze er al te gek uit vind zien. Hun kleding, zelfvertrouwen, houding, stijl… Soms kan het alleen een glimlach of een bepaalde oogopslag zijn waarom ik ze een visitekaartje geef, maar het is een absoluut feit dat ik mijn coupes altijd om de persoonlijkheid van het model probeer te bouwen. Ik heb mijn werk nooit als het kunstwerk zelf beschouwd, maar altijd als een (hopelijk fraaie) lijst die het werk, de klant/model, complimenteert. Ik heb ware schoonheid ook altijd in de kantlijnen van de maatschappij gevonden. Een enkele bloem die dwars door beton groeit in een drukke metropool, doet mij veel meer dan een bos prachtige rozen in een kristallen vaas.

Roxy, mijn lieve, prachtige Roxy, is niet alleen de dame op de cover van dit magazine, maar ook de dame op de cover van mijn levensverhaal. Mijn grote liefde en muze… 

“Je muze..??”, vraagt u zich misschien af… “Ja!!!” absoluut. En dat is geen woord wat ik te pas en te onpas rondstrooi. Ik heb een paar modellen die er heel, heel dichtbij in de buurt komen. Mensen die elke keer als ik ze mag knippen me nieuwe inspiratie en ideeën geven. Maar naast Roxy val ik in slaap en naast Roxy word ik wakker en elke keer als ik haar aankijk, word ik weer door de bliksem geraakt door hoe oogverblindend ze is… ‘Liefde maakt blind’, zeggen ze en ik ben de eerste die toegeeft dat ik haar door een roze bril bekijk, maar zonder die bril zou ik waarschijnlijk daadwerkelijk blind zijn. Haar schoonheid inspireert me. Logisch, ik ben kapper en schoonheid is waar ik in handel, maar naast die buitenkant ben ik natuurlijk verliefd op wie ze is, hoe ze me blijft verrassen, hoe wild en onvoorspelbaar ze is en hoe zacht en vol liefde… 

Klef…? Beetje wel hė..? Maar ik schrijf dit omdat Danielle en Dennis me gevraagd hebben waar de inspiratie voor deze coupe vandaan kwam en het antwoord zit eigenlijk verstopt in de laatste alinea… Ik wou mijn liefde voor Roxy en al haar staten van zijn, vertalen in haar… Laten we beginnen met de coupe zelf.

Ik wist direct dat het een klassieke boblijn moest worden. Deels omdat Roxy natuurlijk een klassieke schoonheid is en deels omdat ik de bob, en dan vooral de door Vidal Sassoon geïnspireerde graduated bob, het ultieme, de meest sexy, meest iconische dames coupe vind. Louise Brooks, Mary Quant, Anna Wintour, Mia Wallace, Victoria Beckham en natuurlijk Edna Mode. Een klassieke bob op het eerste gezicht, maar met wat verrassingen.

Voor mij is de bob altijd een instant eyecatcher geweest, een powerhouse. Tienduizend keer vrouwelijker dan lang haar én natuurlijk de ultieme technische uitdaging. Wat ik ook heel belangrijk vond, was om mijn liefde voor het klassieke damesvak te combineren met mijn nog veel grotere liefde voor het klassieke herenvak. Ik bedoel, de eigenaar van s’ werelds meest beroemde barbershop moet en zal een natuurlijk een stukje Schorem in het haar verstoppen. In dit geval de “reverse-fade” undercut, die je eigenlijk alleen ziet als Roxy haar haar achter haar oren of in een asymmetrische zijscheiding draagt. Ik ben gek op undercuts. Niet alleen omdat ze het haar zo veel meer bewegingsruimte geven, maar vooral omdat je er eigenlijk elke week wel weer iets nieuw en spannends van kan maken met bijvoorbeeld designs en/of kleur zonder je hele coupe te veranderen. 

Ik wil dat een coupe een uitgesproken vorm heeft. Ik wil dat een coupe op 500 meter herkenbaar is. Ik wil dat mensen, die een klant van mij nog nooit ontmoet hebben, zeggen “Oh, dat meisje/die jongen met dat haar”! Maar ik wil OOK dat mijn klant die coupe op zo veel mogelijk verschillende manieren kan dragen. Roxy kan zacht en lief zijn, maar Roxy heeft ook een behoorlijke dosis punk in haar hart en ziel. Wild, tegendraads, eigengereid, onvoorspelbaar, ‘one day a lover, next day a fighter. En ik wilde al deze karaktereigenschappen samenvatten in het enige kapsel dat al van verre schreeuwt dat de drager op het oorlogspad is: de Mohawk. Het leek mij te gek om deze punk klassieker te combineren met de klassieke bob. Maar zoals het vaak gaat tijdens shoots, vond ik het met de zichtbare geschoren zijkanten en bakkebaarden nóg veel gaver uitzien.

Ik ben altijd behoorlijk transparant als het over mijn werk gaat, dus zal ik vandaag ook eerlijk zijn: ik had echt géén idee of de Mohawk zou werken. De scheidingslijn tussen esthetisch en ordinair is zoooooo vreselijk dun, maar ik ben super blij dat ik er toch voor gegaan ben. En nog blijer (en stiekem een beetje verrast) dat het uiteindelijk een van mijn favoriete beelden én de cover zou worden.

De laatste look heb ik gekozen om Roxy’s zachte kant te benadrukken en (daar is die eerlijkheid weer) omdat ik ook een wat commerciëlere look wilde maken. Ik krijg op social media heel veel hele lieve feedback, maar er zitten vanzelfsprekend ook een hoop haatpraters tussen: “Wat lelijk…”, “Veel te extreem…”, “Niemand draagt zijn haar zo…”! Dat zijn opmerkingen die ik veel hoor en wat ik dus heel grappig vind, is dat als Roxy – of ik haar haar met een diffuser droog om met haar natuurlijke krulstructuur te spelen – zij opeens complimenten krijgt van een heel ander soort (!) mensen, dan wanneer het extremer gestyled is. Volkomen logisch natuurlijk, maar ik denk dat hier de absolute kern van ons vak verborgen zit. Kwaliteit creëert diversiteit. Een perfecte snit ZIT!! Altijd.

Dit hele project was heel bijzonder voor me. Een hele dag omringt met mensen die net zo veel passie voelen voor hun professie, kunst en ambacht als ik voor het mijne. Mijn vrouw als model, Jelle – die ik al jaren liefdevol “mijn” fotograaf noem, mijn oude, dierbare vriend Paul voor de make-up en styling, Joram – voor de spirituele guidance en rustfactor op chaotische dagen, Casper – de belachelijk getalenteerde videograaf en natuurlijk Danielle en Dennis die al zo lang elkaars muzes zijn en die met hun oneindige positieve energie van werk een feestje maken. Ik kan jullie allemaal niet genoeg bedanken.

Editie 22 is met twee verschillende covers gedrukt – simpelweg omdat we niet konden kiezen. Dus nee…geen marketingtrucje, gewoon omdat we alle foto’s mooi vonden. Wil jij nog een editie bemachtigen? Dat kan, maar wees wel snel want deze editie is bijna op!! Wat moet je doen? Even een klik op het kopje ‘magazine’ en de rest wijst de weg. Of klik hier tadaaa!